N polskim rynku istnieją dwa podstawowe rodzaje leasingu: leasing operacyjny i leasing finansowy. Częściej wybieraną alternatywą jest leasing operacyjny ze względu na korzyści podatkowe. W tym modelu do kosztu uzyskania przychodu zalicza się wszystkie opłaty leasingowe. Leasing finansowy przypomina pod tym względem kredyt bankowy. Do kosztów uzyskania przychodów wlicza się bowiem jedynie odsetki od rat leasingowych. W niniejszym artykule porównamy obydwie formy leasingowe z uwzględnieniem wszystkich zalet i wad finansowania.
Leasing operacyjny
Jeżeli leasingobiorca zdecyduje się na tę formę transakcji to musi spełnić cztery fundamentalne warunki: umowa musi być zawarta na czas określony, okres umowy nie może być krótszy niż 40% normatywnego okresu amortyzacji, suma opłat netto musi odpowiadać co najmniej wartości początkowej środka trwałego. Jeżeli chodzi o odpisy amortyzacyjne to pokrywa je finansujący.
Leasing finansowy
W tym przypadku do kosztów uzyskania przychodów zalicza się odsetki oraz odpisy amortyzacyjne. W przeciwieństwie do operacyjnego leasingu, w tym przypadku nie następuje wykup wynajmowanego przedmiotu. Leasingobiorca staje się właścicielem w momencie podpisania umowy. W tym modelu muszą być spełnione określone warunki mianowicie: umowa musi być zawarta na czas określony, suma opłat netto musi odpowiadać co najmniej wartości początkowej środka trwałego, umowa musi zawierać postanowienie o prawie Korzystającego do dokonywania odpisów amortyzacji.
Jest to forma finansowania, która jest jakby odwrotnością klasycznej formy leasingu. Leasingobiorca odsprzedaje finansującemu swój środek trwały. Następnie użytkuje ów przedmiot na podstawie umowy leasingowej. Może on być rozpatrywany w oparciu zarówno o leasing finansowy jak i operacyjny.